معماری داکر چهطور میباشد؟
معماری داکر بر طبق مجازیسازی در سطح سیستمدلیل (سیستم عامل-level virtualization) میباشد. این طراحی اپلیکیشن در مشهد بدان معناست که داکر به مکان مجازیسازی تمام سیستماستدلال، از کانتینرها برای ایزوله کردن اپلیکیشنها و تعلقهای آن ها به کار گیری مینماید.
اجزای مهم معماری داکر عبارتند از:
موتور داکر: اپای که برای تشکیل داد، ایفا و رئیس کانتینرها استعمال می شود.
کانتینرها: بستههای قابل انعطافافزاری مدلوزنی که دربرگیرنده آحاد تعلقهای یک نرمافزار برای ایفا میباشند.
ایمجها: پوستههای صرفا خواندنی برای ساختوساز کانتینرها میباشند.
ریجستری: مخزنهایی برای ذخیرهسازی و به اشتراکگذاری تصاویر میباشند.
کانال: داکر از کانالهای مختلفی مانند Overlay networks و Docker Swarm networks برای رابطه در بین کانتینرها دفاع مینماید.
ذخیرهسازی: داکر از جلدها (volumes) برای ذخیره دادههای استوار در کانتینرها استعمال مینماید.
ابزارهای CLI: داکر دسته جامعی از دستورها CLI را برای مدیر کانتینرها، تصاویر، کانالها و بقیه اجزای پلتفرم ارائه میدهد.
ابزارهای گرافیکی: ابزارهای گرافیکی مختلفی مانند Docker Desktop و Portainer برای مدیر داکر به طور بصری در دسترس میباشند.
در اینجا شیوه تعامل این اجزا با یکدیگر آمده میباشد:
ساخت و ساز یک تصویر: شما میتوانید با به کارگیری از یک Dockerfile یا این که با استعمال از یک تصویر جانور، یک تصویر ساختوساز فرمائید.
اجرای یک کانتینر: شما می توانید با استعمال از فرمان docker run یک کانتینر از یک تصویر جاری ساختن فرمائید.
مدیر کانتینرها: شما میتوانید از امرها CLI یا این که ابزارهای گرافیکی برای رئیس کانتینرهای در هم اکنون ایفا، مانند استارت، توقف، حذف و ورود به آنان به کارگیری نمایید.
کانالسازی کانتینرها: شما میتوانید از کانالهای گوناگون داکر برای اتصال کانتینرها به یکدیگر و به دنیای بیرون به کار گیری نمائید.
ذخیرهسازی دادهها: شما می توانید از جلدها برای ذخیره دادههای استوار در کانتینرها به کارگیری نمایید.
به اشتراکگذاری تصاویر: شما می توانید تصاویر خویش را در یک ریجستری مانند
معماری داکر چهطور میباشد؟
معماری داکر بر طبق مجازیسازی در سطح سیستمدلیل (سیستم عامل-level virtualization) میباشد. این طراحی اپلیکیشن در مشهد بدان معناست که داکر به مکان مجازیسازی تمام سیستماستدلال، از کانتینرها برای ایزوله کردن اپلیکیشنها و تعلقهای آن ها به کار گیری مینماید.
اجزای مهم معماری داکر عبارتند از:
موتور داکر: اپای که برای تشکیل داد، ایفا و رئیس کانتینرها استعمال می شود.
کانتینرها: بستههای قابل انعطافافزاری مدلوزنی که دربرگیرنده آحاد تعلقهای یک نرمافزار برای ایفا میباشند.
ایمجها: پوستههای صرفا خواندنی برای ساختوساز کانتینرها میباشند.
ریجستری: مخزنهایی برای ذخیرهسازی و به اشتراکگذاری تصاویر میباشند.
کانال: داکر از کانالهای مختلفی مانند Overlay networks و Docker Swarm networks برای رابطه در بین کانتینرها دفاع مینماید.
ذخیرهسازی: داکر از جلدها (volumes) برای ذخیره دادههای استوار در کانتینرها استعمال مینماید.
ابزارهای CLI: داکر دسته جامعی از دستورها CLI را برای مدیر کانتینرها، تصاویر، کانالها و بقیه اجزای پلتفرم ارائه میدهد.
ابزارهای گرافیکی: ابزارهای گرافیکی مختلفی مانند Docker Desktop و Portainer برای مدیر داکر به طور بصری در دسترس میباشند.
در اینجا شیوه تعامل این اجزا با یکدیگر آمده میباشد:
ساخت و ساز یک تصویر: شما میتوانید با به کارگیری از یک Dockerfile یا این که با استعمال از یک تصویر جانور، یک تصویر ساختوساز فرمائید.
اجرای یک کانتینر: شما می توانید با استعمال از فرمان docker run یک کانتینر از یک تصویر جاری ساختن فرمائید.
مدیر کانتینرها: شما میتوانید از امرها CLI یا این که ابزارهای گرافیکی برای رئیس کانتینرهای در هم اکنون ایفا، مانند استارت، توقف، حذف و ورود به آنان به کارگیری نمایید.
کانالسازی کانتینرها: شما میتوانید از کانالهای گوناگون داکر برای اتصال کانتینرها به یکدیگر و به دنیای بیرون به کار گیری نمائید.
ذخیرهسازی دادهها: شما می توانید از جلدها برای ذخیره دادههای استوار در کانتینرها به کارگیری نمایید.
به اشتراکگذاری تصاویر: شما می توانید تصاویر خویش را در یک ریجستری مانند
سفارش برای یادگیری کاتلین و جاوا